L’ha quàich rama già fiorìa
- bianche fior fàite a bochèt -
cola pianta scura e trìa
ch’a së spòrz dal murajèt.
Cite fior ch’as deurvo e as saro
ant un’onda përfumà
cite fior ch’a së spataro
s’a son pen-a socrolà
Ma daré 'd cola muraja
va a savèj còsa a-i sarà?
Primavera, bela faja
a l’é forse lì stërmà?
Lì ch’a pronta le violëtte
ch’a spatara për ij prà;
ch’a pitura le ciochëtte
da stërmé ant le bussonà?
Mach na rama già fiorìa
a së sporz dal murajèt.
L’é na cita maravija:
bianche fior fàite a bochèt
Carlottina Rocco
Na poetëssa an fior...
Ant ël panorama piemontèis ëd la poesìa dël Neuvsent, a-i é na figura 'd poetëssa motobin suagnà, sensàut un-a dle pì grande, (ansema a Elisa Vanoni Castagneri) 'l sò nòm a l’é Carlottina Rocco. A l’é mancà ant ij primi agn novanta, lassand-ne, come ch’a dis ël tìtol d’un sò lìber, “An sla brova dël senté” un arcòrd ch’a viv për sempe, e pròpi për la sua dlicatëssa poetica a l’é giust arcordela ant ël meis ëd la Madona, ant ël mèis ëd le fior, che ant le sue poesìe a l’ero arciamà con un grand Amor. Nino Costa a la arcordava parèj ”...frësca d’ispirassion, come mach la matinà dla giuventura a peul dé...”
Costa a l’é un-a dle sue pì bele poesìe, pijà da l’antologìa publicà ant ël 1931 an ocassion dël sentenari mistralian. A ambrassa, con na giusta trasparensa, 'l sò Amor për la primavera... (fp)
